حالا اینکه چی بنویسم و کی بنویسم بستگی به این داره که کی حسش باشه !

فعلا با این چند بیت شعر به مناسبت نزدیک شدن به عید نوروز برای دوستان می زارم مستفیض بشید : " البته فارغ از بقیه ی شعر که بوی سیاسی میده "

بوی باران، بوی سبزه، بوی خاک

داشتم به قطره‌های باران نگاه می‌کردم. با خودم گفتم: آره، خدا وقتی بخواهد صدای بنده‌هایش را از میان صداهای دیگر بهتر بشنود، باران را نازل می‌کند. حال چرا نازل؟ چون باران یک آیه است. نه، باران یک قرآن است با چندین سوره. هر قطره‌‌اش هم یک آیه است که تو را صدا می‌کند تا به او گوش بدهی. اگر گاهی در بین باران صدای رعد و برق به گوش‌ات می‌رسد، برای این است که اهل آسمان هم از غفلت ما به تنگ آمده‌اند. آن‌ها فریاد می‌زنند تا ما را از یک خواب عمیق بیدار کنند.
بله، رعد و برق هم یک آیه و نداست.
اگر خوب به باران توجه کرده باشید، زمانی که ناگهان شدت باران خیلی زیاد می‌شود. آن وقت است که خدا می‌گوید: بنده ی من، صدای باران را زیاد کردم تا تو صداهای دیگر را نشنوی و حواست پرت نشود و من هم فقط به حرف‌های تو گوش می‌دهم. هرچه می‌خواهی بگو، تو بگو، اگر من ندادم آن وقت هرچه خواستی بگو. من هم این شروع می‌کنم به گفتن: ای خدا، صدایم در گلویم خفه شده، هرچه می‌خواهم فریاد بزنم، کمتر صدایم بلند می‌شود. هرچه قدرت فریادم را زیادتر می‌کنم، کمتر صدایم از حنجره‌ام بیرون می‌آید. من می‌خواهم درد هجران قائم را با تمام وجودم فریاد بزنم، فریادی که از رعد آسمان هم بلندتر است. خدایا خود تو خواستی بگویم، پس من هم می‌گویم. من خواسته‌ای ندارم به جز تعجیل در فرج آقایم، من دعایی ندارم به جز سلامتی صاحبم.  راستش خودت می‌دانی اگر خواسته دیگری هم داشته باشم، نمی‌توانم بگویم، چون راه گلویم را غصه و غم فراق بسته است.
حالا که باران تندتر می‌شود، می‌شنوم که صدایی می‌آید: «بس است، بس است بنده من. فرشته‌ها بروید آن دفتر تقدیر را بیاورید. می‌خواهم دعای بنده‌ام را مستجاب کنم.» نمی‌دانم خدا می‌خواهد روز فرج مولا را نزدیکتر کند، یا کاری کند که من هم در آن روز باشم و به آرزویم برسم. ولی به هرحال دیگر آرام شده‌ام. چون خدا حرف‌هایم را شنید. حالا احساس می‌کنم یک صدای دیگر می‌شنوم. خیلی لطیف‌تر از صدای باران است. یک صدا که مثل آب است، مثل نور است! نمی‌دانم از چه جنسی است. فقط می‌توانم بگویم شاید صدای مولاست. فکر کنم دارد برای من دعا می‌کند. در همین حال یاد حرف خود آقا می‌افتم که فرمود: من روزی صد مرتبه برای شما دعا می‌کنم. آری، پس حتماً صدای مولاست. با این اوصاف او مدت‌هاست که دارد برای من دعا می‌کند و منم که تازه شنوایی‌ام را به دست آورده‌ام و صدای مولا را می‌شنوم. خدایا از شما ممنونم که مرا شفا دادی، از ازت ممنونم.

و به انتظار، آخرین جمعه ی شهر الصیام را بهانه ای برای بیعت با او روز قدس ،روز حضورش مینامم و ایستاده بر پا، فریاد میکشم  :  القدس لنا

مدیریت اسلامی با الگو برداری از مکتب تشیع، به عنوان یکی از اساسی ترین مفاهیم انقلاب، دغدغه ی بخش عظیمی از بدنه مردمی از سالهای پیش از انقلاب به شمار می رفته و بسیاری از تحلیل گران حوزه ی سیاسی و جامعه شناسی سیاسی از اخلاق در حوزه ی فردی و عدالت در حوزه ی اجتماعی به عنوان اهداف اصلی انقلاب ایران یاد می کنند.

و اکنون یک سوال:

پس از سی سال از انقلاب شکوهمند ، سیاست مداران ما اعم از کسانی که قدرت را در دست دارند و یا به دنبال دستیابی به قدرت هستند، تا چه میزان با مفاهیمی از قبیل تقوای سیاسی و سیاست اخلاقی آشنایند ؟

مقالات بعدی در همین رابطه هستند

الهی،خدایم، ربی...

واژه هایی که مدت آشناییم با آنها به درازای مدت عمرم  بود ولی در این بیست و چند سال هیچ گاه اینگونه از نزدیک آنها را نشناخته بودم.

 خدایم، هیچ زمانی با تو اینگونه صمیمی نبودم و هرگز اینچنین از نزدیک احساست نکرده بودم.چقدر نزدیک بودی به من و من تو را چه دور و دست نیافتنی می دیدم.

چه زیبا شرمنده ام کردی و چه با شکوه خود را به وسیله ی خودت به من شناساندی.نمی دانم برای افسوس خوردن زود است یا نه ولی هنوز نمی دانم کجایم ! هنوز باورم نیست کجا آمده ام. الهی، خوب میدانی زمانی که خودم را مشغول می کنم برای این است که نبینم چه منتی بر وجودم نهادی و هنگامی که خیره به عظمتت  می شوم ترس همه ی وجودم فرا می گیرد که نکند کاری کنم که فردای قیامت، ندا بیاید که برای این حرم محرم نبودی  ! نکند باز توبه بشکنم...خدایم...

مولایم، اکنون که پاک و زلال صمیمی خود را در کنارت می بینم، تنها یک خواسته دارم و آن اینکه حال که عاشقم کردی مرا لایق عشقت نگهدار.

من رفیق نیمه راهی بودم، مرا همراه باش تا پایان...